یادداشت حجت الاسلام سیدمهدی خضری در مورد اتفاقات اخیر

بگذار کمی دلشان خنک شود، 
بگذار چند روزی از ته دل زوزه بکشند. 
سپاه علی از صدای سگ‌های حوأب هراسی ندارد بلکه آن را آیت حق می‌داند. 
بگذار آرامش خاطر پیدا کنند   برای قلب‌های  فی قلوبهم مرضشان 

بگذار با دیدن چند سطل آشغال  به آتش کشیده شده  مرهمی بر زخم دل خود بگذارند. 
بگذار زلیخا دوباره به اسارت کاهنان معبد آمون دربیاید. 
بگذار تحقیر و اسارت چند صد ساله زن در غرب، پشت بلوار کشاورز تهران و میدان ولیعصر پنهان شود. 
بگذار پیراهن عثمان بر سر در کاخ دمشق آویخته شود 
چه باک؟! 
که واقعاً چه بسیارند  یحمل هذا العلم  اهل البصر والصبر. 
خواهر من 
حقیقت آن است که درمانده اند 
حقیقت آن است که می‌خواهند از تو انتقام بگیرند 
از حجاب فاتح تو 
از مدال‌های رنگارنگ تو 
از اختراعات تو 
هیچ می‌دانی چه کرده‌ای با فلسفه ۲۰۰ ساله غرب؟! 
هیچ می‌دانی همه رشته‌های غرب را که می‌گفت قید و بند حجاب مانع پیشرفت زن است را پنبه کرده‌ای؟! 
توقع داری ساکت باشند؟ 
آن روز که مریم اسلامی‌ها، بهناز حیدرچی‌ها ومریم کوچکی‌نژادها بر سکوی های علمی دنیا ایستادند و آن روزی که زهرا حیدری با چادر روی سکوی قهرمانی ایستاد 
منتظر این روزها بودیم. 
مهم نیست شما را به دنیا معرفی نکردند 
مهم نیست  شیفته خارها هستند 
وگلی در بساط ندارند 
تو سرت را بالا بگیر وبه ایرانی بودنت 
وبه حجابت افتخار کن 
آن روز که دختر شهید جمیل فقیه لبنانی آستینش را محکم گرفت تا مچ دستش آشکار نشود و با اشک زمزمه کرد سلام یا مهدی 
منتظرچنین روزی بودیم. 
آن روز که در مدرسه‌ای از مدارس تگزاس سیدعلی دهه نودی‌هایش را فراخواند منتظر فوران این بغض بودیم
و
دیروز که باشماق کردستان بوی  اربعین گرفت و پیرمرد کُرد اهل‌سنت تسبیحش را به زائر امام حسین هدیه داد منتظر چنین روزهایی بودیم. 
از زوارملیونی ابوعلی  ناراحتند 
از مشایه عصبانی اند 
از عمود ۱۴۵۲ که در چشمشان فرورفته عصبانی اند 
فقط کمی صبر... 
اگر صبر نباشد شاید تاریخ و نهج‌البلاغه هم ما به دادمان نرسد...

پ.ن
این یادداشت به معنی بی تفاوتی در برابر توطئه ها نیست.

جامعه ایمانی مشعر